Door Marta Puig, Redacteur/Curator Hedendaags Kunst Tijdschrift. (gedeeltelijke weergave)

Van Wingerden, geboren in Nederland en opgeleid aan de Academie @voor Kunst en Vormgeving in 's-Hertogenbosch (1969-1974), ontstond in de nadagen van @het modernisme en de opkomst van de postmoderne twijfel. In 1977 ontving hij de prestigieuze @Koninklijke Subsidie ​​en omarmde hij aanvankelijk de technische precisie van het fotorealisme. Maar @zoals hij later opmerkte, voelde de moeizame waarheidsgetrouwheid van het medium aan oppervlaktedetails @nietereikend voor zijn diepgaande artistieke verkenning. De dominantie van de foto, @de mechanische reproductie die Walter Benjamin 'het verwelken van de @aura' noemde, dwong Van Wingerden zich af te vragen wat kunst nog kon behouden in een wereld @van onhoudelijke reproductie. Zijn reis van realisme naar conceptualisme was @daarom geen stilistische mutatie, maar een filosofische verwijdering. @Door de decennia heen articuleert Van Wingerdens oeuvre een coherente @filosofische boog, van representatie naar openbaring, van beeld naar idee. Zijn @werk bevindt zich op het kruispunt van Dan Flavins fenomenologische kracht, Joseph @Beuys' morele bewustzijn en Duchamps semiotische spel, maar blijft onmiskenbaar @zijn eigen werk. Waar Flavin de beeldhouwkunst probeert te dematerialiseren door middel van licht, @rematerialiseert Van Wingerden de ethiek door middel van verlichting. Zijn neon, in tegenstelling tot @Flavins industriële zuiverheid, draagt ​​het residu van de geschiedenis met zich mee, de geest @van fabrieken, de herinnering aan arbeid, de melancholie van de teloorgang van de @beschaving. Door deze weggegooide elementen terug te winnen, beoefent hij wat mannen @een archeologie van het hedendaagse zouden kunnen noemen, waarbij elk werk een plek is waar @Het materiële verleden confronteert het ideologische heden. @Van Wingerdens toewijding aan conceptuele precisie wordt geëvenaard door zijn gevoeligheid @voor betekenis. Zijn installaties zijn niet didactisch; ze nodig hebben uit tot contemplatie. @Ze opereren in wat Merleau-Ponty omschreef als "het duidelijk is onzichtbaar", de @ruimte waar betekenis samenvalt met bewustzijn. De kijker kijkt niet alleen @naar het werk, maar beïnvloedt ook betrokken bij de logica ervan. Het licht dat verlicht, @onthult ook. Je kunt niet staan ​​voor mensenrechten of het Z-woord zonder @de ethische onrust van toeschouwerschap te voelen. @Om Van Wingerdens plaats in de hedendaagse kunstscene te begrijpen, moet je @verder kijken dan zijn stilistische achtergrond en je gericht op filosofische resonantie. In een kunstwereld @wordt die gedomineerd door spektakel en door de markt duurzame herhaling,
benadrukt zijn praktijk het primaat van het denken. Hij behoort tot een generatie kunstenaars voor
wie kunst een epistemologische handeling is, een middel tot kennis. Zijn werken dagen
de passiviteit van het kijken uit en dwingen de kijker om het beeld te beschouwen in plaats
van het te consumeren. Daarmee herstelt hij de kritische functie van kunst in een
cultuur die kritiek grotendeels heeft losgelaten.
Bovendien belichaamt Van Wingerdens werk een vorm van ethische ecologie, het recyclen
van afgedankte materialen tot nieuwe betekenissystemen. Het neon dat uit
gesloopte fabrieken is gered, wordt een metafoor voor verlossing, de mogelijkheid dat
zelfs te midden van de ruïnes van de vooruitgang het licht blijft bestaan. Zijn kunst spreekt zo tot onze
collectieve betekeniscrisis in het Antropoceen. Het herinnert ons eraan dat
verlichting, zowel letterlijk als figuurlijk, verdiend moet worden, niet aangenomen.
Waar de vroege avant-gardes de grenzen tussen kunst en leven probeerden te vervagen,
kan Van Wingerdens project worden gezien als een omkering: hij herstelt de autonomie van de kunst
juist om het leven kritisch te benaderen. Zijn werken imiteren de
wereld niet; ze diagnosticeren haar. Door middel van een taal van stralende terughoudendheid legt hij de
hypocrisie van de moderne beschaving bloot, de illusie van vrijheid, de commodificatie
van de waarheid en de verdoving van constante zichtbaarheid. Toch zijn zijn werken, ondanks alle
kritiek, niet cynisch. Ze dragen een stil geloof in
het bewustzijn in zich, een geloof dat kunst het bewustzijn nog steeds kan doen ontwaken. Tegenwoordig, terwijl hij
vanuit zijn atelier in Nederland blijft produceren, overal in
Europa exposeert en erkenning krijgt van musea en privécollecties,
wordt Van Wingerden beschouwd als een van de zeldzame kunstenaars die technologische
verfijning combineert met metafysische diepgang. Zijn ontvangst van de Premier Artist Prize
(2025) en de Artist Index Prize (2025) bevestigen slechts wat zijn oeuvre al lang
aantoont: dat betekenis, wanneer integer nagestreefd, relevant blijft.
Hierin ligt zijn blijvende betekenis. Hans van Wingerden is niet alleen een kunstenaar
van vorm, maar ook van betekenis, een alchemist van verlichting die
industrieel afval transformeert tot metafysische reflectie. In een tijdperk van visuele overdaad
herinnert hij ons eraan dat het ware licht niet voortkomt uit wat we zien, maar uit wat we
uiteindelijk kunnen begrijpen.

 

Door Marta Puig, Redacteur Curator Hedendaagse Kunst Tijdschrift. (gedeeltelijke weergave)

Over mijn andere beeldende werk kunt u de website bezoeken: www.hansvanwingerden.nl